Naar een evidence-based gevangenisbeleid in België?
Afgelopen juni vond het zesde Stockholm Criminology Symposium plaats. Die bijeenkomst biedt een forum aan wetenschappers, beleidsmensen en practici en is gekoppeld aan de uitreiking van de jaarlijkse Stockholm Prijs in de criminologie, een prijs naar analogie met de Nobelprijzen. Qua formele omkadering hoeft de tot hiertoe oficieuze Nobelprijsuitreiking voor Criminologen niet onder te doen voor the real deal: de prijsuitreiking vindt plaats in dezelfde (overigens zeer prachtige) zaal als de Nobelprijsceremonie. De prijs werd overhandigd door de Zweedse koningin, gans de ceremonie was vergezeld van speeches van allerhande hoogwaardigheidsbekleders en de twee laureaten, en alle aanwezigen kregen een ‘koninklijk’ diner aangeboden in een met bladgoud bedekte koninklijke zaal. Wie bij zoveel pracht en praal zijn nuchterheid dreigt te verliezen – nochtans op zich een opgave, gezien de sterk afgemeten hoeveelheden wijn en vermits het optionele digestief duur betaald moest worden; wellicht een deel van het ontradingsefect ten aanzien van alcoholgebruik, maar het is me tot op heden nog niet duidelijk of betalen voor een digestief deel uitmaakt van een evidence-based aanpak - zou nog vergeten dat het hier ‘slechts’ om één van de vele conferenties en prijzen in de criminologische wetenschappen gaat. Anderzijds lijkt de toon gezet. Met ca. 700 deelnemers uit een dertigtal landen steekt het symposium stilaan qua grootte en prestige de jaarlijkse Conferentie van de Europese Vereniging voor Criminologie naar de troon. Het succes van het criminologiesymposium in Stockholm hangt hoogstwaarschijnlijk ook samen met de toenemende aandacht voor empirisch criminologisch onderzoek dat directe beleidsrelevantie heeft en dat volgens de meest gestrenge methodologische vereisten en criteria gebeurt. Het symposium wordt vaak in één adem genoemd met evidence-based en experimentele criminologie. De oprichting van het symposium vormt in die zin een bijkomende stap in een beweging waarbij o.a. nieuwe onderzoeksinstituten werden opgericht, nieuwe gespecialiseerde tijdschriften het licht zagen, de nadruk op kwantitatief onderzoek is komen te liggen, een nieuwe standaard voor de beoordeling van empirisch criminologisch onderzoek stilaan opgang kent en, vooral, een nieuwe relatie tussen onderzoek en strafbeleid lijkt tot stand te komen.
