Privacy

We worden in het oog gehouden door vermoedelijk 200.000 bewakingscamera's.
Steeds meer persoonlijke gegevens komen in steeds meer databanken.
Ons e-mailverkeer en gsm-gegevens worden systematisch bijgehouden.

Het lijkt erop dat ons persoonlijk leven meer en meer gecontroleerd wordt, want wie weet bent u een potentieel crimineel. Het vermoeden van onschuld, de basis van onze vrije samenleving, wordt omgekeerd: iedereen is schuldig tot het tegendeel bewezen is.

In naam van de strijd tegen terreur en criminaliteit worden tal van maatregelen genomen die onze privacy in het gedrang brengen. Steeds meer wordt het recht op privacy geschonden: het bewaren van telecommunicatiegegevens, de nieuwe wet op Bijzondere Inlichtingenmethoden (BIM), het gebruik van passagiersgegevens van luchtvaartbedrijven (PNR) en de alomtegenwoordigheid van camera’s in het straatbeeld, om maar een paar te noemen. Vaak klinkt de misleidende slogan “wie niets te verbergen heeft, heeft niets te vrezen”. Maar is dat wel zo?

Het recht op privacy is een fundamenteel mensenrecht!

Het zit verankerd in tal van internationale en Europese verdragsteksten, in onze Belgische grondwet en in aanvullende Europese en nationale wetgeving. Het recht op privacy kan enkel ingeperkt worden indien dit absoluut noodzakelijk is. Helaas stellen we vast dat dit fundamenteel recht sterk wordt uitgehold. Zeker na 9/11 en de internationale ‘oorlog tegen terreur’. De maatregelen in de strijd tegen terreur en criminaliteit worden al snel ingezet voor andere doeleinden. Veel samenlevingsproblematieken worden geformuleerd als veiligheidsproblemen. Sociale en economische maatregelen moeten wijken voor veiligheidsmaatregelen, controle en repressie. Het wijst op een diepere mentaliteitsverandering: het vermoeden van onschuld, de basis van onze vrije samenleving, wordt omgekeerd: iedereen is schuldig tot het tegendeel bewezen is.