Deze kwestie is al vaak voer geweest voor veel discussie. Ik wil graag mijn mening eens expliqueren.
In de VS krijgt iemand die een moord pleegt met voorbedachte rade vrijwel altijd de doodstraf of levenslang indien de dader in kwestie geen berouw toont. Laten we nu eens aannemen dat de dader de doodstraf krijgt. Kunnen we dit een straf noemen? Is een straf niet nadenken over je fouten, je fouten proberen goed te maken. De dader komt er eigenlijk gemakkelijk vanaf. Te makkelijk zou ik durven zeggen! We nemen nu eens aan dat de dader in ons land berecht wordt. Hij/Zij krijgt levenslang maar zit effectief 30 jaar. Als we nu veronderstellen dat de dader 30 jaar was toen hij/Zij de moord pleegde dan is die ongeveer 60 jaar op het moment dat hij/Zij uit de gevangenis stapt. De dader is dus 30 jaar lang gefolterd door zijn/haar geest, want als je geen vrijheid hebt en geen sociaal contact, wordt je mentale gezondheid er niet beter op. Met moet dan nog eens de zwaarste stap zetten namelijk terug integreren in de maatschappij die niet verlekkerd is op het geven van tweede kansen aan moordenaars. Wat is nu de zwaarste straf ? Dit zijn nog maar een paar flauwe 'argumenten'. Doodstraf is vooral een makkelijke oplossing voor de dader. Kan je de dader niet gewoon laten kiezen tussen levenlang of doodstraf, mocht ik voor de keuze staan zou ik toch beginnen twijfelen. Ik zeg niet laat ze maar allemaal ophangen maar is vrije meningsuiting en dus ook het recht om je eigen keuzes te maken niet het meest rechtvaardig ? Laat ze dus kiezen wat ze met hun leven doen het zijn geen kinderen meer want die komen niet in aanmerking voor deze straffen. Overtuig mij van het tegendeel en ja ik ben een koppige ezel

dus ik wil hier graag wel eens mijn standpunt met hand en tand verdedigen in een discussie. ( sorry als er foutjes in mijn tekst staan )